De natuur is een geweldige accu.

Een week geleden las ik het boek “Een leven in de wildernis” van Miriam Lancewood. Mijn oog viel erop in de boekwinkel op Schiphol. Ik viel voor de ondertitel: “Van de Achterhoek naar Nieuw-Zeeland”. Ik ben een lezer. Ik ben een Achterhoekse en heb veel gehoord over de mooie natuur van Nieuw-Zeeland. De grote afstand heeft mij tot nu toe belemmerd om het te bezoeken, dus een live verslag over dit prachtige eiland was voor mij een schot in de roos.

Ook letterlijk: op de voorpagina staat Miriam gefotografeerd met een grote pijl en boog die ze nodig heeft om aan voedsel te komen.

Misschien heb je haar al eens gezien. Floortje heeft haar vorig jaar bezocht in deze wildernis.

Het is lang geleden dat ik tot half 3 ’s nachts heb gelezen. Ken je dat: snel willen lezen omdat het boek zo boeit. En toch langzaam lezen om het verhaal in me op te nemen en om er zo lang mogelijk van te genieten. Sommige zinnen opnieuw lezen.

Miriam verlaat met haar partner Peter de bewoonde wereld om in de natuur te gaan leven. Ze merken dat hun gezondheid in de natuur beter is dan tijdens hun bezoeken aan steden en plaatsen in de bewoonde wereld. Toch romantiseert ze deze manier van leven niet. Ze is open over haar toppen en dalen. Ik deel hier twee fragmenten.

Natuur

Het is heel mooi hoe ze beschrijft dat ze de binding met de natuur steeds meer gaat voelen.

“Mijn oog werd vooral getrokken door één specifieke plant: een formidabel exemplaar van twee meter hoog. Zijn zes pluimen zwaaiden zachtjes in de wind, en toen ik ernaar keek, kon ik hem gek genoeg ook voelen. Het leek of de stekeligheid van de plant mijn hele wezen binnendrong. Ik had het gevoel dat ik oog in oog stond met een gevaarlijk dier, en dat gevoel nam bezit van mijn maag en mijn hart.” Op de terugweg kwamen we weer langs de speergrassen. Hij zag er nog steeds indrukwekkend uit, maar het gevoel kwam niet terug.

Peter zegt hierover: “Ik voel ook vaak een sterke band met planten en bomen. Die gewaarwording is er altijd. Dat hebben wij van nature. Je hoeft niet te mediteren om het te ervaren, maar om de een of andere reden merken we het meestal niet op. Misschien worden we te veel in beslag genomen door onze gedachten of misschien is ons bewustzijn gewoon niet sensitief genoeg….”
Miriam denkt daarbij aan het vogeltje dat ze zagen zingen zonder dat ze de melodie konden horen.

Een andere dimensie

Ze benoemt ook het uitzicht vanaf een bergtop: ”We voelden allebei plotseling de aanwezigheid van een andere dimensie, en dat gevoel vervulde ons van een diep ontzag. Op die hoge berg waren we getuige van iets wat we niet konden bevatten. Het was of we de onbeschrijflijke, onmetelijke energie voelden die aan al het leven ten grondslag ligt. Vergeleken bij deze onmetelijkheid leken de duizenden jaren oude geschiedenis van de mensheid en de grootse prestaties van de mens onbeduidend. Zelfs het menselijk bestaan leek er niet toe te doen. Dat gevoel hield maar kort aan – een half uur misschien. We hebben het één keer ervaren, en daarna nooit meer.”

Wat kun jij hiermee?

Miriam en Peter laten zien dat je met weinig spullen kunt leven. Dat je kunt kiezen voor je manier van leven. Dat je het leven op je af kunt laten komen in plaats van alles te regelen.

Ik zie ons niet met ons allen leven zoals Miriam en Peter dat doen. Met enkel een rugzak door het leven gaan en zien wat de dag je brengt. Zelf je eten verzamelen in de natuur. Alleen dat wat je nodig hebt.
Ik zie het mijzelf ook niet doen. Ik ben gehecht aan het gemak van mijn bed, van het dak boven mijn hoofd, de supermarkt en de warme douche. Toch zet hun duurzame en eenvoudige manier van leven mij wel aan het denken.

Hoe leven wij?

Wij staan ver af van het leven in de natuur.
We leven in een overvloed van dingen en voedsel. Hebben we het allemaal nodig?
Wij staan vaak op de automatische piloot.
Onze agenda zegt ons wat we moeten doen. Of we dat nu willen of niet.
Dat is wat anders dan de dag te nemen zoals die is. Rekening te houden met de seizoenen en met de natuur.

Onze voorouders hebben geleefd zoals Miriam en Peter. In feite ligt in hun gewaarwordingen van de natuur de basis voor de natuurgeneeskunde, die al duizenden jaren oud is. Door alle technische en medische ontdekkingen en door onze drukke agenda’s en rationele bezigheden hebben wij het contact met de natuur verloren. En misschien ook wel het contact met ons zelf.

De natuur als accu

Ik merk dat ik in de afgelopen jaren meer en bewuster geniet van de natuur. Van de bijzondere vorm van een boom, van de patronen in de stam, van de kleuren van voorjaarsbloemen. Van de zee, bij elk weertype.
Van de natuurparken die wij op vakantie hebben gezien, zijn mij vooral het Yosemite National Park in Amerika en het oerwoud van Uruapan in Mexico bijgebleven. Op beide plekken had ik wel een hutje willen kopen.

En om het dichter bij huis te houden: ik kan ook genieten van de vakantiefoto’s uit de natuur, door het beeld bewust in mij op te nemen en op te merken wat het bij mij doet.

Ik ben benieuwd wat voor jou de beste plek in de natuur is om je op te laden.
Deel  je het hieronder met ons zodat wij mee kunnen genieten?
Bij voorbaat dank namens de andere lezers,

Hartelijke groet, Anneke Stuij

——————————

Over Anneke:

Ze is ontspanningstherapeut voor kinderen en volwassenen. Ze helpt hen aan meer rust in hun hoofd, rust in hun lijf en en aan meer blijdschap in het dagelijkse leven.

 

Wil je mijn gratis e-book ontvangen?

Meld je aan om gratis het e-book te ontvangen en ontdek welke 7 stappen je kunt zetten naar meer gezondheid in je gezin.

AVG toestemming

Je hebt het ebook succesvol aangevraagd!